Oswoić Lęk – Tło Emocji

Podstawą pracy jest rozmowa o konkretnym doświadczeniu lęku. Zamiast zaczynać wyłącznie od pytania: „Czego się boisz?”, narzędzie pomaga przyjrzeć się emocji z wielu stron.

Punktem wyjścia może być próba „przedstawienia” własnego lęku: kiedy się pojawia, po czym można go rozpoznać, jak jest odczuwany i gdzie daje o sobie znać. Takie pytania pomagają stopniowo przejść od ogólnego określenia emocji do bardziej szczegółowego obrazu osobistego doświadczenia.

Następnie do pracy włączane są drewniane elementy reprezentujące różne obszary mogące stanowić tło emocji – m.in. myśli, ciało, emocje, działania, sytuacje, ludzi, zasoby czy wartości. Uczestnik wybiera wszystkie lub te, które są dla niego istotne, i układa je wokół centralnego elementu odnoszącego się do lęku.

Powstaje w ten sposób swego rodzaju mapa doświadczenia, którą można dalej eksplorować za pomocą pytań.

Można przyglądać się między innymi temu:

Jak reaguje moje ciało? Co wtedy myślę? Co robię? Jakie inne emocje się pojawiają? Kto lub co może mnie wspierać? Co jest dla mnie ważne? Co sprawia, że lęk staje się silniejszy, a co pomaga go zmniejszyć?

Dzięki fizycznej formie elementów rozmówca nie musi jedynie opowiadać o swoim doświadczeniu. Może je zobaczyć, uporządkować i zmieniać ułożenie poszczególnych czynników, co daje prowadzącemu kolejne możliwości pogłębiania rozmowy.

Lęk w szerszym kontekście

Lęk rzadko funkcjonuje w całkowitym oderwaniu od innych doświadczeń. Może współwystępować z innymi emocjami, określonymi myślami, reakcjami fizjologicznymi czy zachowaniami. Znaczenie mogą mieć również relacje, sytuacja życiowa, osobiste wartości i posiadane zasoby.

Dlatego istotą narzędzia nie jest jedynie nazwanie lęku, ale przyjrzenie się jego szerszemu kontekstowi.

Takie spojrzenie może pomóc rozmówcy dostrzec zarówno czynniki zwiększające trudność sytuacji, jak i to, na co ma wpływ oraz z czego może korzystać, mierząc się z wymagającymi doświadczeniami.